عرفان و ادب

عرفان و ادب

دانی که چقدر دیر به این نکته رسیدم

تا این غم عرفان و ادب را بشنیدم

از مبدا آن شور و شعف مقصد آن عرف

هرگوشه ای از لطف خدا را که بدیدم

چون عاشق این معرفت و نور و امیدم

او سلسله ی لطف و کرم من چو مریدم

این هستی زیبا همه خلق و نوید است

من تا که از این نعمت او دل ببریدم

ار هجر فقط ناله و فریاد بَسَم بود

تا این همه سختی و عذابی که خریدم

با این همه از هستی و این عالم خاموش

شری و بدی را که به جانم بکشیدم

از جهد خودم هیچ نگویم که فقط راز

ماند که همین چشمه کوثر بچشیدم

ما که فقط این سجده و این بندگی ماست

من با همه ی شعر خودم قلب خودم را بتپیدم

تا کی همه این حرف دلم راست نباشد

با این که دلم مشکی و این حرف سپید است

با مدح خدا قرب تعالی بتوانم

با این همه سجده فقط این باد وزیدم